Main Menu

εξοικονόμηση - ενέργεια - ΑΠΕ - θέρμανση - δόμηση - περιβάλλον
ενημέρωση - business - τεχνολογία - οδηγός αγοράς


Αιολικά πάρκα: Πρόοδος ή απειλή;

Αιολικά πάρκα: Πρόοδος ή απειλή;

Thermogas

Διαβάστε σχετικά:


Το ερώτημα "Αιολικά Πάρκα: Πρόοδος ή Απειλή;" κλήθηκαν να απαντήσουν στην εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ» οκτώ ξεχωριστές προσωπικότητες.

Δείτε παρακάτω αναλυτικά τις οκτώ απόψεις:

«Να αποφύγουμε συγκρούσεις με το τοπίο, την αισθητική, τον τουρισμό»

ΑΙΟΛΙΚΑ ΠΑΡΚΑ: Πρόοδος ή απειλή; «Να αποφύγουμε συγκρούσεις με το τοπίο, την αισθητική, τον τουρισμό»

Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΧΙΖΑ *

Παλιά η διάνοιξη δρόμων ήταν σημείο αντιλεγόμενο.
Υπήρχε δικαστική απόφαση που χαρακτήριζε αυτή τη διάνοιξη θέμα δημόσιου ενδιαφέροντος και προσέφερε τη δυνατότητα δικαστικής προσφυγής σε κάθε ενδιαφερόμενο. Όμως τα τελευταία χρόνια, με τις ανεμογεννήτριες να σκαρφαλώνουν στα ελληνικά βουνά, το θέμα των περιβαλλοντικών οχλήσεων των δρόμων έχει ξεχαστεί. Κυριαρχεί πλέον η ιδέα του «Φαινομένου του θερμοκηπίου», που κάνει να ξεχνιούνται οι κορυφές: λες και δεν θα μπορούσαν να εγκαταστήσουν τις ανεμογεννήτριες σε άλλες περιοχές του χώρου - πεδινές, παράκτιες, επιθαλάσσιες -, για να αντλήσουν τα ίδια ή και περισσότερα οφέλη.
Η Ελλάδα «φέρεται» ως έχουσα 16.000 χιλιόμετρα παραλιακού χώρου, επίσης δε ότι έχει 6 μίλια χωρικά ύδατα. Αν πολλαπλασιάσουμε αυτά τα δύο μεγέθη, έχουμε εξαγόμενο 96.000 τετραγωνικά μίλια - μια έκταση που υπερβαίνει το μέγεθος της χώρας. Σ' αυτή την έκταση μπορούμε να βάλουμε ανεμογεννήτριες και να εισπράξουμε το αιολικό δυναμικό, χωρίς να «δαπανήσουμε» τα βουνά μας.
Λέω να «δαπανήσουμε» γιατί τα βουνά μας είναι το μεγάλο πολιτιστικό και τουριστικό κεφάλαιο, που σήμερα σε μεγάλο βαθμό τελεί εν υπνώσει. Οι ομορφιές του Ταϋγέτου, του Πάρνωνα, της ορεινής Ναυπακτίας , της Πίνδου και της Στερεάς Ελλάδας, έχουν ελάχιστα αξιοποιηθεί. Ενώ μιλάμε για επέκταση της τουριστικής περιόδου από χρονική αλλά και χωρική άποψη, ταυτόχρονα με τις πρακτικές μας πριονίζουμε το κλαδί πάνω στο οποίο στεκόμαστε. Τα βουνά μας είναι απαράμιλλα από την άποψη του πρασίνου, των εναλλαγών της φύσης, των βραχώσεων που ανεβαίνουν τολμηρά ως τον ουρανό, των γκρεμών που θυμίζουν την άβυσσο. Τα βουνά μέσα στην ακεραιότητά τους είναι πρόσφορο μέσο για χαλάρωση και ένταση ταυτόχρονα, για διακοπές ήπιες αλλά και για σωματική προσπάθεια, για σιωπηλούς στοχαστές αλλά και για αθλητές...
Πρέπει να αποφύγουμε τις συγκρούσεις με το τοπίο, την αισθητική, τον τουρισμό, τα οικοσυστήματα πανίδας της περιοχής: Ειδικά για τα τελευταία, οι ανθρώπινες δραστηριότητες στα ψηλά βουνά καταλήγουν στην έξωση και προσφυγοποίηση των άγριων ζώων.
Μας ενδιαφέρει η βιοποικιλότητα, ή μένουμε στους ατάλαντους τεχνοκράτες και στο αποτυχημένο χωροταξικό σχεδιασμό - δες ανακοίνωση της Ορνιθολογικής Εταιρείας - που ταλανίζουν τη χώρα μας και θέτουν σε κίνδυνο την ορεινή της φύση;

·O Γιάννης Σχίζας σπούδασε νομικά, πολιτικές και οικονομικές επιστήμες και αγγλική φιλολογία. Διετέλεσε στέλεχος των "Οικολόγων-Εναλλακτικών", μέλος αυτοδιοικητικών κινήσεων και συντελεστής εκδοτικών εγχειρημάτων ("Περιβάλλον και Ρύπανση", "Οικολογία και Περιβάλλον", "Νέα Οικολογία", "Οικολογική Εφημερίδα").

«Χωροθέτηση ΑΠΕ σε γη που ήδη χρησιμοποιείται»

ΑΙΟΛΙΚΑ ΠΑΡΚΑ: Πρόοδος ή απειλή; «Χωροθέτηση ΑΠΕ σε γη που ήδη χρησιμοποιείται»

Tου ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ *

Από τη στιγμή που οι ΑΠΕ και τα μεγάλα οδικά έργα και δίκτυα μεταφοράς που τις συνοδεύουν χωροθετούνται σε άθικτες φυσικές περιοχές είναι δεδομένο ότι αποτελούν απειλή για την άγρια φύση, αφού οι σημαντικές φυσικές περιοχές και τα σπάνια είδη επιβιώνουν εκεί ακριβώς που οι ανθρώπινες επεμβάσεις ήσαν μέχρι τώρα περιορισμένες. Η μαζική επέκταση ΑΠΕ, ειδικά αιολικών πάρκων και μικρών υδροηλεκτρικών, εξελίσσεται σε πολύ πιο άμεση απειλή για την ακεραιότητα των προστατευόμενων περιοχών και τα απειλούμενα είδη από ότι η ίδια η κλιματική αλλαγή. Αυτό φέρνει αντιμέτωπους με την επέκταση των ΑΠΕ φορείς και άτομα που κατά τα άλλα αποτελούν υπέρμαχους των οικολογικών αγώνων.
Αυτή η αλλόκοτη κατάσταση προκαλεί ρήξη στον οικολογικό χώρο, φέρνει αμηχανία στη νεολαία που ζητά δράση για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης και καθυστερεί πολλά έργα λόγω προσφυγών. Μοναδική λύση είναι η a priori εξαίρεση των περιοχών του Δικτύου Natura-2000 από ανάπτυξη μαζικών έργων ΑΠΕ. Αυτό περιλαμβάνει και την παροχή κινήτρων για χωροθέτηση ΑΠΕ στην ήδη τροποποιημένη γη (γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές περιοχές, αυτοκινητόδρομοι κ.λπ.), αντικίνητρα για την ανάπτυξη νέου οδικού δικτύου κλ.π.
Είναι απαραίτητη η ουσιαστική αλλαγή της πολιτικής επιλογής να προσελκύονται επενδυτές με υπόσχεση εύκολα διαθέσιμης γης. Πρέπει να πάψει να θεωρείται η άθικτη φύση ως «παρθένα γη για επενδύσεις». Τα «κενά» που έμειναν στον χάρτη είναι πολύτιμα για την συνέχιση της λειτουργίας των οικοσυστημάτων και πρέπει να μείνουν όπως είναι.
Η αναθεώρηση του Ειδικού χωροταξικού Σχεδίου για τις ΑΠΕ έχει ήδη δρομολογηθεί (ανάδοχος θα υπάρχει από τις αρχές του 2020) και αποτελεί την τελευταία ευκαιρία να βρεθεί λύση. Αλλιώς το μέλλον προδιαγράφεται γεμάτο «οικολογικές αντιδράσεις» στις ΑΠΕ, κάτι που πρέπει να αποφύγουμε.

·Ο Κώστας Παπακωνσταντίνου είναι περιφερειακός σύμβουλος Δυτικής Ελλάδας, εκπαιδευτικός με μεταπτυχιακές σπουδές στην οικολογία και μακρόχρονη δράση μέσω περιβαλλοντικών οργανώσεων και πολιτικής οικολογίας.

«Από Κιβωτό της ελληνικής φύσης κρανίο τόπος...»

ΑΙΟΛΙΚΑ ΠΑΡΚΑ: Πρόοδος ή απειλή; «Από Κιβωτό της ελληνικής φύσης κρανίο τόπος...»

ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΠΡΟΒΟΠΟΥΛΟΥ *

Δεν πατήθηκαν από κανέναν εχθρό τα περήφανα Άγραφα στην μακραίωνη ιστορία τους αλλά αγκάλιασαν και έκρυψαν στις βαθιές χαράδρες τους τούς κυνηγημένους κι όποιους δεν μπορούσαν να ζήσουν κάτω από κανένα ζυγό. Εκεί απάγκιασαν κι όπου έτρεχε λίγο νεράκι, εκεί κοντά έφτιαξαν το καλύβι τους, το μαντρί τους και το αλώνι τους κι έτσι πορεύτηκαν επί αιώνες φιλιωμένοι με τις κορυφές και με σεβασμό πάταγαν τη γη τους.
Γι' αυτούς οι κορυφές, οι σάρες, τα διάσελα, τα ποτάμια και τα λαγκάδια δεν προξενούσαν κανένα φόβο· οι άλλοι που τα έβλεπαν από μακριά σαν μετρούσαν τις δυνάμεις τους έβλεπαν πως δεν είχαν το μπόι να μετρηθούν μαζί τους και τα άφηναν στην αιώνια ησυχία τους. Γιατί, η είσοδος σε αυτά ήθελε ψυχή και απ' αυτή διέθεταν μόνο όλοι όσοι κατέφυγαν εκεί να ζήσουν ελεύθεροι.
Οι γενιές που πάτησαν κάποτε τα Άγραφα και τα τίμησαν με την ζωή τους δεν είναι πια εκεί. Τις σήκωσαν οι αέρηδες της ιστορίας, τις άδειασαν αλλού κι έτσι ορφάνεψε ο τόπος από τους φυλακές του. Γιατί εκείνοι οι άνθρωποι τ' αγαπούσαν τα Άγραφα και τα πονούσαν και τα πρόσεχαν σαν να είναι το δικό τους σώμα και ποτέ δεν τα πρόσβαλλαν. Σε όλες τις ραχούλες και τα σταυροδρόμια, εκεί έχτισαν και των δικών τους αγίων τα εικονίσματα και άναβαν τα κεράκια τους για να φωτίζεται η νύχτα του διαβάτη και να απαγκιάζουν οι ψυχές των ανωνύμων που πρώτοι διάλεξαν στην ιστορία αυτόν τον μοναδικό τόπο να στεγάσουν την ελευθερία τους.
Λίγοι έμειναν πια στ' Άγραφα που να τα πονάμε όσο οι πρόγονοί τους και αυτοί οι λίγοι, μαζί με άλλους απ' όλη την Ελλάδα που τα αγαπούν, θέλουμε να μείνουν όπως τα γέννησε η φύση και τα σμίλεψαν στους αιώνες ο καιρός και ο χρόνος. Δεν τα θέλουμε οικόπεδο όπου θα σπείρουν οι εργολάβοι τερατώδεις ανεμογεννήτριες και θα θερίζουν κέρδος και μάλιστα επιδοτούμενο από τους αφελείς μιας κοινωνίας που η ύβρις την οδηγούν σε ενέργειες που δεν είναι ανατρέψιμες και από Κιβωτό της ελληνικής φύσης θα τα κάνουν κρανίο τόπο.

·Ο Ηλίας Προβόπουλος είναι δημοσιογράφος - οικολόγος.

«Ανεμογεννήτριες, μετακαπιταλιστική ανάπτυξη»

ΑΙΟΛΙΚΑ ΠΑΡΚΑ: Πρόοδος ή απειλή; «Ανεμογεννήτριες, μετακαπιταλιστική ανάπτυξη»

Του ΝΙΚΟΛΑ ΜΙΤΖΑΛΗ

Το ζήτημα της ανάπτυξης με οικονομικούς όρους βρίσκεται τα τελευταία χρόνια στο προσκήνιο. Όχι μόνο με αφορμή την πρόσφατη παγκόσμια οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2008 αλλά κυρίως λόγω της αμφισβήτησης από πολλούς της «οικονομίας ανάπτυξης» και του νεοφιλελεύθερου αδιεξόδου αλλά και της πρότασης της από-ανάπτυξης (βλ. S.Latouche) που την τελευταία δεκαετία τίθεται εμφατικά στο προσκήνιο ως εναλλακτική.
Σε αυτή την συζήτηση, η περίφημη «πράσινη ανάπτυξη» μοιάζει συνήθως να εγκολπώνεται από την ιδεολογία της κυριαρχίας του ανθρώπου πάνω στον άνθρωπο και στη φύση στα πλαίσια ενός μετακαπιταλιστικού δυστοπικού σχεδίου όπου η χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας είναι μονάχα η πρόφαση για την επέκταση του κεφαλαίου σε νέους τομείς αξιοποίησης και άντλησης υπεραξίας (βλ. P.Mason) και η επένδυση της μετακαπιταλιστικής ανάπτυξης με ένα «βιώσιμο» και πιο φιλικό προσωπείο.
Προς επίρρωση των παραπάνω, γεγονότα όπως οι 850 ανεμογεννήτριες χωροθετημένες μεταξύ Palermo και Mozia[2], στην -κατά Cesare Brandi- πιο όμορφη διαδρομή του κόσμου, εκ των οποίων οι μισές εκτός λειτουργίας ή η επιλογή του νομού Basilicata στη νότια Ιταλία για την χωροθέτηση ανεμογεννητριών έναντι των δολομιτικών περιοχών της βορείου Ιταλίας που διαθέτουν ισχυρότερους ανέμους προκαλούν εύλογα ερωτήματα.
Και στα καθ' ημάς η εγκατάσταση ανεμογεννητριών και αιολικών πάρκων εγείρει αντίστοιχους προβληματισμούς. Πρόσφατα εγκαινιάστηκε άλλη μια βιομηχανική εγκατάσταση αιολικής ενέργειας, αυτή την φορά στην Καρυστία, όχι χωρίς αντιδράσεις, ενώ σχεδιάζεται η χωροθέτηση πολλών άλλων στις κορυφές των Αγράφων.
Θεωρητικά η ανάπτυξη εναλλακτικών (από την καύση ορυκτών καυσίμων) πηγών ενέργειας είναι κάτι το θετικό καθώς βοηθούν στην απεξάρτηση από το πετρέλαιο και τον λιγνίτη (βλ. φαινόμενο του θερμοκηπίου), τα ερωτήματα όμως ως προς τα αρνητικά παραμένουν.
Ακόμα και εάν τηρούνται οι περιβαλλοντικές μελέτες και οι προδιαγραφές εξαίρεσης σύμφωνα με το άρθρο 6 του ειδικού πλαισίου χωροταξικού σχεδιασμού και αειφόρου ανάπτυξης για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (όπως λ.χ. περιοχές διατηρητέων μνημείων, πυρήνες εθνικών δρυμών, μόνιμες καλλιέργειες, υδροβιότοποι, οικιστικές περιοχές), το ερώτημα είναι: η χωροθέτηση των ανεμογεννητριών αφήνει την πολιτισμική και αισθητική ενότητα του τόπου ανεπηρέαστη; Ιδιαίτερα όταν το χωροταξικό αφήνει περιθώρια χωροθέτησης υπό όρους σε Ζώνες Ειδικής Προστασίας και σε δασικές εκτάσεις; Και εάν ναι, πώς ενσωματώνονται στο τοπίο;
Σύμφωνα με την ειδική έκθεση του Ευρωπαϊκού ελεγκτικού συνεδρίου, τα αρχικά καθεστώτα στήριξης χορήγησαν υπέρμετρα υψηλές επιδοτήσεις για την ανάπτυξη αιολικών και φωτοβολταϊκών σταθμών, αλλά η μείωση του επιπέδου στήριξης λειτούργησε αποθαρρυντικά για δυνητικές επενδύσεις. Μια ενθάρρυνση όπως λ.χ. η υπερπήδηση(!) των αυστηρών κανόνων χωροταξικού σχεδιασμού θα ήταν χρήσιμη όπως αναφέρει η έκθεση πιο κάτω.
Επιπλέον, η παραγωγή ενέργειας επαρκεί, άραγε, για την ουσιαστική ελάφρυνση του γενικού ενεργειακού συστήματος; Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της Διεθνούς επιτροπής (IRENA) στην Ελλάδα, από την συνολική ενέργεια των 8.711MW ανανεώσιμων πηγών, η αιολική καλύπτει τα 2.652 MW, με στοιχεία 2017, ενώ η εξέλιξη της αιολικής ισχύος δείχνει μια υστέρηση των στόχων για το 2017 σε ποσοστό 51,6% ενώ ο στόχος των 7.500MW για το 2020 μοιάζει αρκετά υψηλός. Συνολικά η αιολική ενέργεια καλύπτει μόνο το 2% της ενεργειακής κατανάλωσης της χώρας.
Υπάρχει ο φόβος η πράσινη οικονομία, καθοδηγούμενη από τον μετακαπιταλιστικό εξορθολογισμό, να αποτελέσει μονάχα ένα ακόμα εργαλείο για την συγκέντρωση υπερκερδών για τους επίδοξους επενδυτές και λιγότερο ένα ουσιαστικό εργαλείο περιβαλλοντικής ωφέλειας.
Ας ελπίσουμε ότι το μέλλον θα διαψεύσει τους φόβους μας.

·Ο Νικόλας Μιτζάλης είναι δρ αρχιτεκτονικής ΕΜΠ.

«Είναι τελικά αθώα; Δημιουργούν υποβάθμιση;»

ΑΙΟΛΙΚΑ ΠΑΡΚΑ: Είναι τελικά αθώα; Δημιουργούν υποβάθμιση;

ΤΟΥ ΑΒΡΑΑΜ ΖΕΛΗΛΙΔΗ *

Με αφορμή τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού στις 25.10.2019 στη συνάντηση με 16 φορείς οικολογικών οργανώσεων, σχετικά με την απεξάρτηση της χώρας από τον λιγνίτη όχι το 2050, όπως έχει δεσμευτεί η χώρα μας στην Ε.Ε., αλλά το 2028, αλλά και του Υπουργού Περιβάλλοντος κ. Χατζηδάκη ότι τα μεγάλα πάρκα άνω των 250 μεγαβάτ δεν θα μετέχουν στους διαγωνισμούς και θα προωθούνται με ειδικό πλαίσιο στήριξης.
Από το 2010 μέχρι σήμερα οι περισσότεροι υπουργοί, και οι κυβερνήσεις που εκπροσωπούσαν, προσπάθησαν να επιβάλλουν τις ΑΠΕ χωρίς σε βάθος έρευνα, προσπάθειες όμως που έπεσαν στο κενό. Το 2010 η κ. Μπιρμπίλη ξεκίνησε την προσπάθεια απεξάρτησης από τον λιγνίτη και προώθησε τα αιολικά πάρκα σε νησιά και κορυφογραμμές. Στη συνέχεια το 2011 ο κ. Παπακωνσταντίνου επιχείρησε το Πρόγραμμα Ήλιος, δηλαδή την ανάπτυξη φωτοβολταϊκών πάρκων. Στα τέλη του 2013 με αρχές 2014, ο νέος τότε υπουργός κ. Μανιάτης ξαναθυμήθηκε τα σχέδια της κ. Μπιρμπίλη και υπέγραψε άδειες για εγκατάσταση 23 αιολικών πάρκων. Κατόπιν ήρθε ο κ. Σκουρλέτης να ξαναθυμηθεί τα ίδια σχέδια και να μοιράσει αφειδώς άδειες αιολικών πάρκων.
Από τα παραπάνω προκύπτουν αβίαστα τρία μεγάλα ερωτήματα:
1.Η κυβέρνηση υποστηρίζει την προσπάθεια εκμετάλλευσης των όποιων πεδίων υδρογονανθράκων ή πιστεύει ότι η αξιοποίηση τους θα επιβαρύνει το περιβάλλον περισσότερο από τις ΑΠΕ που ευαγγελίζεται;
2.Μέσα από την προσπάθεια της χώρας μας για ανάπτυξη και επαναφορά στην «κανονικότητα», συνέτρεχαν λόγοι να απεξαρτηθούμε από την φτηνή παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, από τον λιγνίτη, 22 χρόνια νωρίτερα απ' ότι οι δεσμεύσεις μας προς την Ε.Ε.;
3.Αποτελούν πράγματι «πράσινη Ενέργεια» τα αιολικά και φωτοβολταϊκά πάρκα;
Τι είναι όμως οι ΑΠΕ; Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, που κύρια προκύπτουν από τον ήλιο και τον άνεμο, δηλαδή φωτοβολταϊκά και αιολικά πάρκα που παράγουν ενέργεια, και λιγότερο από το νερό, δηλαδή υδροηλεκτρικά εργοστάσια.
Καλό ακούγεται, αφού δεν παράγεται ηλεκτρική ενέργεια με καύση και συνεπώς δεν προκαλεί ρύπανση, εξασφαλίζοντας την μείωση της εκπομπής CO2. Συνεπώς τις ΑΠΕ θα μπορούσαμε να τις υποστηρίζουμε σχεδόν όλοι. Ήδη ως χώρα έχουμε δεσμευτεί για μεγαλύτερη παραγωγή ενέργειας (ηλεκτροπαραγωγή) από τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ) με στόχο το 32% το 2030 για την Ε.Ε.
Σύμφωνα με τη Διεθνή Υπηρεσία Ενέργειας (ΙΕΑ), το 4% της παγκόσμιας παραγωγής ενέργειας προέρχεται από την αιολική ενέργεια, λόγω της ευρείας χρήσης της στις χώρες της Βόρειας Ευρώπης. Η διαφορά όμως είναι ότι τα Αιολικά πάρκα με αυτές τις ανεμογεννήτριες στην Βόρεια Ευρώπη έχουν εγκατασταθεί σε μεγάλες εκτάσεις από βάλτους, χωράφια και λασπότοπους της Δανίας και όχι στις παραλίες ή στις βουνοκορφές.

Τι θα γίνει όταν δεν φυσάει;

Πολλά ερωτήματα έχουν διατυπωθεί κατά καιρούς, τα οποία όσο εύλογα είναι, τόσο αναπάντητα μένουν, όπως:
Τι γίνεται με τα Φωτοβολταϊκά πάρκα: Τι θα γίνει τον χειμώνα ή το βράδυ όταν δεν υπάρχει ήλιος; Τι γίνεται με τα Αιολικά πάρκα: Τι θα γίνει όταν δεν φυσάει; Πώς θα τροφοδοτείται η αγορά με ηλεκτρικό ρεύμα αν δεν έχουμε αέρα ή ήλιο; Πώς θα λυθούν τα προβλήματα αποθήκευσης καθώς όπως όλοι γνωρίζουμε η ενέργεια που παράγεται από τις ανανεώσιμες πηγές προς το παρόν δεν αποθηκεύεται ή μάλλον έχει υψηλό κόστος αποθήκευσης, άρα ποια πηγή θα αντικαταστήσει τις ανάγκες της αγοράς; Θα παραμείνουν σε παράλληλη και διαρκή παραγωγή και τα θερμοηλεκτρικά εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας; Προφανώς και κανένας δεν πιστεύει ότι με τα θερμοηλεκτρικά εργοστάσια του λιγνίτη θα μπορούσαμε να αντικαταστήσουμε την παραπάνω έλλειψη γιατί απλούστατα δεν είναι όπως ένας φακός που τον ανοίγεις και το κλείνεις όποτε θέλεις. Θα μιλάμε συνεπώς για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας παράλληλα με τις ΑΠΕ και με την χρήση υδρογονανθράκων, δηλαδή σε οποιαδήποτε περίπτωση τους υδρογονάνθρακες τους χρειαζόμαστε, πετρέλαιο ή αέριο!

Υπάρχει περιβαλλοντικό αποτύπωμα;

Για να δούμε, όμως, αν είναι αθώα τα αιολικά ή φωτοβολταϊκά πάρκα, με κύρια εστίαση στα αιολικά πάρκα, που τόσο πολύ υπερασπίζονται κάποιες οικολογικές οργανώσεις υποστηρίζοντας την μαζική εγκατάσταση ανεμογεννητριών σχεδόν παντού, και την στηρίζουν επίσης και όσοι πιστεύουν ότι πρέπει να μειώσουμε τις εκπομπές του διοξειδίου του άνθρακα, όποιο κι αν είναι το τίμημα.
Άρα, εντέλει υπάρχει περιβαλλοντικό αποτύπωμα με την κατασκευή Αιολικών Πάρκων;
Αυτή τη στιγμή βρίσκονται στη φάση αξιολόγησης, αδειοδότησης ή εγκατάστασης περίπου 20.000 ανεμογεννήτριες σε πάνω από 1.500 σημεία της χώρας. Όλες αυτές οι ανεμογεννήτριες προβλέπεται να εγκατασταθούν σε κάποια βουνοκορφή, λόγω μεγαλύτερης έντασης των ανέμων αλλά και διάρκειας τους κατά τη διάρκεια της ημέρας.
-Ισχύει όμως ή όχι ότι για να δημιουργηθεί ένα αιολικό πάρκο απαιτούνται πολλά χιλιόμετρα νέων δρόμων (και διαπλάτυνση του υφιστάμενου οδικού δικτύου), πυλώνες, καλώδια μεταφοράς και τεράστιες τσιμεντένιες βάσεις (μία για κάθε ανεμογεννήτρια);
-Ισχύει ή όχι ότι ο μέσος χρόνος ζωής μιας ανεμογεννήτριας είναι περίπου είκοσι χρόνια και ότι ήδη στη νότια Εύβοια έχουμε τα πρώτα «νεκροταφεία» ανεμογεννητριών, αφού κανένας δεν μεριμνά για την απομάκρυνσή τους.
-Ισχύουν ή όχι οι θεωρίες περί «γυμνών» βουνών που δεν θα έχουν πλέον τίποτε για να καταστραφεί;
-Ισχύει ή όχι ότι δημιουργείται μια μη αναστρέψιμη υποβάθμιση των βιοτόπων, τόσο αισθητική όσο και αντικειμενική (αποψίλωση δασών, καταστροφή γεωλογικών δομών και βλάστησης, φαινόμενα διάβρωσης, θάνατοι πτηνών, αύξηση του κινδύνου πυρκαγιάς, ηχητική ρύπανση);

Με ποια βάση επιδοτούνται;

-Ισχύει ή όχι ότι οι αιολικοί σταθμοί επιδοτούνται με βάση την ονομαστική τους ισχύ, παράγουν-δεν παράγουν τα αντίστοιχα μεγαβάτ (MW) τους, και ΟΧΙ με βάση την στοχαστική και ασταθή ενέργεια που (αρκετά προβληματικά και κοστοβόρα) διαχέουν στο σύστημα ηλεκτροδότησης. Δηλαδή ισχύει ή όχι ότι επιδοτούνται με βάση την ηλεκτροπαραγωγή που ΘΑ επιτύγχαναν υπό ιδανικές συνθήκες, και ΟΧΙ με βάση την ηλεκτροδότηση που πραγματικά επιτυγχάνουν (και που αυτή είναι που μας ενδιαφέρει);
-Ισχύει ή όχι ότι στα Άγραφα οι ανεμογεννήτριες σχεδιάζεται να εγκατασταθούν σε περιοχές όπου βρίσκονται τα σημαντικότερα βοσκοτόπια της περιοχής και πολλές πηγές ύδατος που υδροδοτούν πολλά χωριά; Αν ναι, τότε οι κτηνοτρόφοι και τα ζωντανά τους πού θα πάνε; Πού θα βρούμε νερό για τα ζωντανά και τα χωριά;
Όλες αυτές οι επιπτώσεις έχουν καταγραφεί ή έχουν προταθεί τρόποι αντιμετώπισης τους στις περιβαλλοντικές μελέτες που κατατέθηκαν για να εγκριθούν τα έργα;
Τι να σημαίνει άραγε το γεγονός ότι υποβάλλονται πλέον ανεξέλεγκτα αιτήσεις για εγκατάσταση ανεμογεννητριών ακόμα και σε περιοχές Natura (όπου στα χαρτιά απαγορεύεται σχεδόν κάθε ανθρώπινη επέμβαση), όπως αυτή εντός του πυρήνα του Εθνικού Δρυμού της Πάρνηθας.

Μήπως το «πράσινο» τίμημα δεν είναι τόσο πράσινο;

Μήπως μετά έχουν σειρά τα αιολικά πάρκα στη θάλασσα; Προφανώς κοντά και παράλληλα με τις ακτογραμμές γιατί θα χρειαστούν και δίκτυα μεταφοράς;
Τελικά, μήπως το «πράσινο» τίμημα δεν είναι τόσο πράσινο;
Μήπως η «πράσινη ενέργεια» δεν είναι πιο πράσινη από την ενέργεια των υδρογονανθράκων;
Μπορεί ο Πρωθυπουργός να μίλησε για ενίσχυση των ΑΠΕ και απεξάρτηση από τον Λιγνίτη μέχρι το 2028, μπροστά σε εκπροσώπους οικολογικών οργανώσεων, ΑΛΛΑ δεν μας είπε αν τους άκουσε και για τα θέματα που κάποιοι από αυτούς βάζουν για την προστασία των οικοσυστημάτων από την εγκατάσταση των ανεμογεννητριών. Δεν μας είπε αν θα ακολουθήσει τις υποδείξεις τους για τον τρόπο που αναπτύσσονται και περιγράφονται παραπάνω.

Κινδυνεύει ο τουρισμός σε βουνά και νησιά;

Από τα παραπάνω και για όσους αναφέρονται για τον Τουρισμό μας ως την «βαριά βιομηχανία» της Ελλάδας, να μην ξεχνάνε πως ΑΝ αναπτυχθούν όλα τα αιολικά πάρκα στην Ελλάδα, θα πρέπει να ξεχάσουν τον τουρισμό στα βουνά, με τα οδοιπορικά σε μονοπάτια και τις φυσικές ομορφιές στη φύση μας, και επίσης ΑΝ υλοποιηθούν τα σχέδια για αιολικά πάρκα στη θάλασσα, τότε θα πρέπει να ξεχάσουν ή να θυμούνται γιατί καταστράφηκε ή μειώθηκε ο τουρισμός στα νησιά μας ή στις παράκτιες γενικά περιοχές, εκεί όπου αναπτύσσονται ξενοδοχειακές μονάδες και από εκεί όπου ευελπιστούμε να έχουμε αύξηση των θέσεων εργασίας και των δημοσίων εσόδων.
Για να λέμε όλη την αλήθεια, αλλά και για να μπορούμε να κάνουμε συγκρίσεις μεταξύ της παραγόμενης ενέργειας από τις ΑΠΕ και από τους υδρογονάνθρακες θα πρέπει να γνωρίζουμε τα παρακάτω:
1.Δεν υπάρχει περιβαλλοντικό αποτύπωμα από την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων, ενώ αντίθετα από τις ΑΠΕ το περιβαλλοντικό αποτύπωμα είναι τεράστιο.
2.Από τα αιολικά και φωτοβολταϊκά πάρκα ΔΕΝ προκύπτουν νέες θέσεις εργασίας, ούτε στα πάρκα ούτε στην παραγωγή ανεμογεννητριών, αφού στην πλειοψηφία τους εισάγονται, ενώ επίσης δεν προκύπτουν ούτε οικονομικά οφέλη για τις τοπικές κοινωνίες.
3.Με την αξιοποίηση των πεδίων υδρογονανθράκων και για κάθε νέο ισοδύναμο «Πρίνο» θα έχουμε τουλάχιστον 300 νέες άμεσες θέσεις εργασίας, σε επιστημονικό και όχι μόνο προσωπικό, συν τις παράπλευρες νέες θέσεις απασχόλησης, σε παροχές υπηρεσιών, ενώ και τα οικονομικά οφέλη των τοπικών κοινωνιών θα είναι πάρα πολύ μεγάλα.
4.Οι ΑΠΕ επιδοτούνται από το κράτος, δηλαδή από εμάς, ενώ η αξιοποίηση των υδρογονανθράκων χρηματοδοτείται από τις εταιρείες, που επίσης προσφέρουν τίμημα τόσο για τις περιοχές που χρησιμοποιούν όσο και ένα μεγάλο ποσοστό του κοιτάσματος που θα βρουν και θα αξιοποιήσουν.

Μέχρι πότε θα αποδεχόμαστε ό,τι αποφασίζουν οι άλλοι για μας;

Από την παραπάνω ανάλυση προκύπτουν εύλογα ερωτήματα, όπως ποια είναι τα συμφέροντα που εξυπηρετούνται πίσω από αυτές τις αποφάσεις; Στο παρελθόν γράφτηκαν πολλά για τις μεγάλες εταιρείες της Γερμανίας που κατασκευάζουν Ανεμογεννήτριες ή Φωτοβολταϊκά πάνελ; Αλήθεια ή ψέματα μένει να αποδειχτεί στον μέλλον. Το θέμα όμως είναι εμείς ως κοινωνία μέχρι πότε θα πιστεύουμε και θα αποδεχόμαστε ό,τι αποφασίζουν οι άλλοι για μας; Συμφωνούμε ή όχι ότι το περιβαλλοντικό αποτύπωμα των ΑΠΕ, όπως εφαρμόζονται στην Ελλάδα, είναι πολλαπλάσιο του οφέλους μας ως κοινωνία και ως κράτους από την όποια αξιοποίηση των υδρογονανθράκων; Συμφωνούμε ή όχι ότι δεν πρέπει να βιαστούμε τόσο πολύ (22 χρόνια νωρίτερα) από την απεξάρτηση από τον λιγνίτη, μέχρι να επανέλθει η «κανονικότητα» στην οικονομία μας, και μέχρι τα βρούμε τα οικονομικά ισοδύναμα;
Υπάρχουν απαντήσεις; Φυσικά και ναι αλλά ποιος τις ακούει;

* Ο Αβραάμ Ζεληλίδης είναι καθηγητής Γεωλογίας και πρόεδρος του Τμήματος Θαλάσσιας Γεωλογίας και Γεωδυναμικής του Πανεπιστημίου Πατρών.

«Πίεση για τη βιοποικιλότητα»

ΑΙΟΛΙΚΑ ΠΑΡΚΑ: Πρόοδος ή απειλή; «Πίεση για τη βιοποικιλότητα»

ΤΗΣ ΟΛΓΑΣ ΤΖΩΡΤΖΑΚΑΚΗ *

Η Ελλάδα αποτελεί μία από τις πλουσιότερες σε βιοποικιλότητα χώρες της Ευρώπης - ένα θερμό σημείο βιοποικιλότητας και εργαστήριο της εξέλιξης των οργανισμών και προσαρμογής στο περιβάλλον τους. Η ιδιαίτερη γεωγραφική της θέση στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων και το σύνθετο ανάγλυφό της, διαμορφωμένο από χιλιάδες νησιά και δεκάδες κορυφές βουνών, δημιούργησαν τη μοναδικότητα του φυσικού περιβάλλοντος, την ομορφιά των τοπίων και την πολύ πλούσια βιοποικιλότητά της. Λόγω της γεωλογικής της ιστορίας πολλοί οργανισμοί απομονώθηκαν σε κορυφές βουνών, απόκρημνες πλαγιές και νησιά και οδήγησαν στην εμφάνιση νέων και συχνά μοναδικών ειδών.
Έτσι, σήμερα η Ελλάδα διαθέτει ένα πολύ μεγάλο αριθμό ενδημικών ειδών φυτών και ζώων (δηλαδή που δεν απαντώνται πουθενά αλλού στον κόσμο) και ενδημικά είδη της ελληνικής χλωρίδας. Τα περισσότερα από τα είδη αυτά βρίσκονται στις κορυφές των βουνών ή σε νησιά.
Η βιοποικιλότητα της Ελλάδας παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό «άθικτη» ανά τους αιώνες χάρη στην ήπια ανθρώπινη δραστηριότητα, σε αντίθεση με πολλές χώρες της Δυτικής Ευρώπης που υπέστησαν σημαντική αλλοίωση και υποβάθμιση του φυσικού τους περιβάλλοντος και απώλεια βιοποικιλότητας λόγω της εκβιομηχάνισής τους (π.χ. Μεγάλη Βρετανία, Ολλανδία, Γερμανία).
Σήμερα το φυσικό περιβάλλον στην Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπο με το πρόβλημα του σχεδιασμού και της εγκατάστασης μονάδων ΑΠΕ, όπως τα αιολικά πάρκα, σε μοναδικά και ευαίσθητα ορεινά και νησιωτικά οικοσυστήματα, πολλά απ' τα οποία εντάσσονται στο ευρωπαϊκό δίκτυο προστατευόμενων περιοχών (δίκτυο Natura 2000). Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα ορεινά λιβάδια, παραγωγικά οικοσυστήματα με πλούσια χλωρίδα και πανίδα και αρκετά σπάνια ή ενδημικά είδη, στα οποία έχει ήδη τοποθετηθεί ή σχεδιάζεται να εγκατασταθεί ο κύριος όγκος ανεμογεννητριών της χώρας.
Επιπλέον, λόγω της κλιματικής αλλαγής, τα ορεινά οικοσυστήματα αναμένεται να αποτελέσουν καταφύγια για τη βιοποικιλότητα, καθώς πολλά είδη θα μετατοπίσουν την κατανομή τους σε μεγαλύτερα υψόμετρα, για να αντιμετωπίσουν την παγκόσμια άνοδο της θερμοκρασίας.
Η εγκατάσταση των ανεμογεννητριών συνοδεύεται από εκσκαφές, εκβραχισμούς, διάνοιξη δρόμων και κατασκευή υποδομών για τη σύνδεση με το δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας. Αυτές οι παρεμβάσεις προκαλούν υποβάθμιση, κατακερματισμό και απώλεια των φυσικών βιοτόπων των οργανισμών, καθώς χάνονται τα φυσικά οικοσυστήματα και αυξάνονται οι τεχνητές επιφάνειες.
Κατά συνέπεια, η τοποθέτηση αιολικών πάρκων σε απάτητες περιοχές αποτελεί σημαντική πίεση και απειλή για τη βιοποικιλότητα. Επιπλέον, προστατευόμενα ζώα όπως οι νυχτερίδες και τα μεγάλα αρπακτικά πουλιά σε αρκετές περιπτώσεις προσκρούουν στους περιστρεφόμενους έλικες των ανεμογεννητριών και υφίστανται θανάσιμο τραυματισμό.
Συνεπώς, κρίνεται αναγκαίο να υπάρξει πρόβλεψη για τη διαφύλαξη των φυσικών οικοσυστημάτων και της βιοποικιλότητας και άμεση αναθεώρηση του ειδικού πλαισίου χωροταξικού σχεδιασμού για τις ΑΠΕ, αποκλείοντας παρθένες περιοχές και σημαντικά φυσικά οικοσυστήματα, όπως είναι οι κορ υφές των βουνών, οι περιοχές χωρίς δρόμους και οι βραχονησίδες. Καθώς οι κορυφές των βουνών και τα νησιά αποτελούν μοναδικά καταφύγια των ενδημικών ειδών της Ελλάδας, η καταστροφή του βιοτόπου τους μπορεί να οδηγήσει στην εξαφάνισή τους από τον παγκόσμιο χάρτη.
Αντ' αυτού, οι ΑΠΕ θα πρέπει να τοποθετούνται εντός του ήδη τροποποιημένου περιβάλλοντος εκμεταλλευόμενες υπάρχουσες υποδομές, όπως συμβαίνει σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες (π.χ. Γερμανία, Αυστρία, Ισπανία), όπου οι ανεμογεννήτριες τοποθετούνται κυρίως εντός της καλλιεργήσιμης γης.
Ειδάλλως σημαντικός πλούτος της χώρας μας κινδυνεύει να εκλείψει οριστικά.

·Η Όλγα Τζωρτζακάκη είναι Δρ. Βιολογίας, με διδακτορικό στην Οικολογία.

«Οσα παίρνει ο άνεμος...»

ΑΙΟΛΙΚΑ ΠΑΡΚΑ: Πρόοδος ή απειλή; «Οσα παίρνει ο άνεμος...»

ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΑΓΑΠΗΤΙΔΗ *

Μείζον πλανητικής εμβέλειας θέμα των ημερών μας είναι η κλιματική αλλαγή και το πόσο θα επηρεάσει τον κόσμο μας, όμως εκρηκτικά προβλήματα όπως οι εκφραζόμενοι φόβοι για επερχόμενη μεγάλη ύφεση, το Brexit ή το μεταναστευτικό την σπρώχνουν εκτός κύριας επικαιρότητας. Ωστόσο το γεγονός παραμένει: η ανθρωπογενής κλιματική αλλαγή όχι μόνο συνεχίζεται, αλλά και επέρχεται σφοδρότερη και ταχύτερα από όσο αρχικά προβλεπόταν.
Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έθεσε ως έτος ορόσημο το 2030 για απεξάρτηση από τον λιγνίτη και για τη συμμετοχή των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας στο ενεργειακό μείγμα σε ποσοστό 35%. Είναι προφανές ότι πρωτεύοντα ρόλο θα παίξουν τα αιολικά πάρκα.
Τα επιχειρήματα εναντίον των αιολικών πάρκων, ομαδοποιούνται ως εξής:
Τεχνικής φύσης: η διακοπτόμενη παραγωγή λόγω ασυνεχούς παρουσίας του ανέμου, που υποχρεώνει τις συμβατικές μονάδες (κυρίως φυσικού αερίου) να βρίσκονται σε συνεχή ετοιμότητα και η ανισορροπία που προκαλείται στα ηλεκτρικά δίκτυα μεταφοράς.
Οικονομικής προέλευσης: οι επιδοτήσεις που έχουν δοθεί στη φάση που η τεχνολογία ήταν ακόμη αναδυόμενη έχουν σε μεγάλο βαθμό περιοριστεί αλλά εξακολουθούν να υφίστανται στα παλαιότερα συμβόλαια. Έτσι παρουσιάζεται το φαινόμενο καταναλωτές όλων των επιπέδων εισοδήματος να βάζουν το χέρι στην τσέπη προς όφελος των ΑΠΕ.
Αισθητικής φύσης: ανησυχίες για οπτική ρύπανση, αισθητική υποβάθμιση του περιβάλλοντος, επίδραση σε δραστηριότητες αναψυχής και κυρίως στον τουρισμό.
Η προέλευση των επιχειρημάτων αυτών επίσης θα μπορούσε να μπει σε κατηγορίες:
Τεχνοκράτες με εύλογους προβληματισμούς αλλά χωρίς προφανείς εναλλακτικές λύσεις για την απο- ανθρακοποίηση.
Λομπίστες άλλων τεχνολογιών όπως η δήθεν περιβαλλοντικά φιλική πυρηνική ενέργεια.
Τοπικοί υπερασπιστές της αγνότητας μιας περιοχής οι οποίοι συνήθως δεν αντιδρούν σε πιο τρανταχτές περιπτώσεις όπως η αυθαίρετη δόμηση, οι καταπατήσεις αιγιαλού κλπ.
Ιδεολόγοι συγκεκριμένης κατεύθυνσης που δεν επιθυμούν να προκύψουν κέρδη από ιδιωτικές επενδύσεις και προτιμούν το κρατικιστικό μοντέλο.
Έχουν, άραγε, οι αρνητές ιδιοτελή κίνητρα; Σε κάποιες περιπτώσεις ίσως. Συχνά όμως κινδυνολόγοι προερχόμενοι από τις παραπάνω ομάδες επιχειρημάτων φροντίζουν να εκφοβίσουν τοπικούς παράγοντες μεγεθύνοντας τις απειλές για τη φύση, την υγεία, την ανάπτυξη. Αντίδοτο σε αυτά θα ήταν μόνο μια επίσκεψη σε εγχώρια ή ευρωπαϊκά αιολικά πάρκα.
Είναι φυσικά αδύνατον να δοθούν απαντήσεις στους αμφισβητίες στις λίγες γραμμές που έχω διαθέσιμες. Επιγραμματικά, όμως, θα πω ότι το ζήτημα της διαλείπουσας λειτουργίας έχει λυθεί στην Πορτογαλία και τη Ν. Ζηλανδία με αποθήκευση ενέργειας σε υβριδικά έργα (υδροηλεκτρικά με αντλησιοταμίευση). Σε ότι αφορά το οικονομικό σκέλος, είναι σίγουρο ότι τα ορυκτά καύσιμα θα γίνονται ολοένα ακριβότερα λόγω της υποχρέωσης αγοράς δικαιωμάτων για τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου.
Και τέλος, όσο και αν το ζήτημα της αισθητικής εμπεριέχει μεγάλο βαθμό υποκειμενισμού, θα παραπέμψω στον μεγάλο πανεπιστημιακό δάσκαλο Θ. Τάσιο που έχει γράψει ότι «η ανεμογεννήτρια είναι αριστούργημα της σύγχρονης κινητικής γλυπτικής - έκφραση γοτθικής ανάτασης και ανακυκλικής λευτεριάς».

* Ο Ιωάννης Σ. Αγαπητίδης είναι Πολιτικός Μηχανικός με μεταπτυχιακά M.Sc. στην Περιβαλλοντική Μηχανική, πρώην αντιπρόεδρος στο Κέντρο Ανανεώσιμων Πηγών και Εξοικονόμησης Ενέργειας, πρώην πρόεδρος του Μεσογειακού Δικτύου Ενεργειακών Κέντρων (MEDENER).

«Ενεργειακός μονόδρομος»

ΑΙΟΛΙΚΑ ΠΑΡΚΑ: Πρόοδος ή απειλή; «Ενεργειακός μονόδρομος»

Του ΙΩΑΝΝΗ ΤΣΙΠΟΥΡΙΔΗ *

Τις χρειαζόμαστε στα αλήθεια τις ανεμογεννήτριες;
Καταρχάς πρέπει να συμφωνήσουμε ότι χρειαζόμαστε ενέργεια. Η ζωή μας κυλάει χάρη στην ενέργεια που καταναλώνουμε και ο σύγχρονος τρόπος ζωής προσθέτει αυτοματισμούς που στηρίζονται στην κατανάλωση ενέργειας.
Επίσης πρέπει να συμφωνήσουμε ότι δεν υπάρχει ανάπτυξη χωρίς κάποια επέμβαση στο περιβάλλον. Οποιαδήποτε κατασκευή έχει αντίκτυπο στο φυσικό περιβάλλον, όπως ξενοδοχεία, σπίτια ή μεζονέτες, κυνηγετικά ή άλλα καταφύγια, που κατασκευάζουμε σε λόφους ή βουνά καθώς και ταβέρνες, μπαρ και κάθε είδους καταστήματα ψυχαγωγίας στις παραλίες. Και φυσικά το οδικό δίκτυο και όλα γενικά τα έργα υποδομής (ενέργεια, επικοινωνίες, ύδρευση, αποχέτευση) που πρέπει να κατασκευαστούν για να μας βοηθήσουν να πάμε ως εκεί και στη συνέχεια να ζήσουμε με άνεση.
Όλα, δυστυχώς, «φορολογούν» το περιβάλλον.
Επομένως αναζητούμε μια πηγή ενέργειας που θα έχει τη μικρότερη δυνατή επέμβαση στο περιβάλλον και κατά την εγκατάσταση της αλλά και κατά τη λειτουργία της.
Η επιστήμη και η τεχνολογία μας έδωσαν προ πολλού την απάντηση σε αυτήν την αναζήτηση με τις σύγχρονες Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και φυσικά και την αιολική.
Και να γιατί:
-Η επέμβαση της αιολικής ενέργειας στο φυσικό περιβάλλον είναι σημειακή χρονικά και γεωγραφικά, σε αντίθεση με τις συμβατικές πηγές ενέργειας και την πυρηνική ενέργεια. Κατά τη φάση της κατασκευής ενός αιολικού πάρκου, η όποια ελάχιστη επέμβαση στο περιβάλλον, εντοπίζεται αυστηρά στην περιοχή κατασκευής του έργου και λήγει μόλις ολοκληρωθεί η εγκατάσταση του. Επαναλαμβάνω πως η επιβάρυνση είναι σημειακή χρονικά και γεωγραφικά. Ποια άλλη πηγή ενέργειας μπορεί να το ισχυριστεί αυτό;
-Η αιολική ενέργεια και οι λοιπές Ανανεώσιμες δεν καταστρέφουν το περιβάλλον στο οποίο λειτουργούν, γιατί δεν σχετίζονται με εκπομπές στερεών, υγρών ή αέριων ρύπων. Είναι οι μόνες πηγές ενέργειας που κατά τη λειτουργία τους δεν εκπέμπουν κανενός είδους ρύπο. Κανένα! Ποια άλλη πηγή ενέργειας μπορεί να το υπερηφανευτεί αυτό;
-Η ισχύουσα αδειοδοτική διαδικασία και ιδιαίτερα η περιβαλλοντική αδειοδότηση είναι από τις πλέον αυστηρές και χρονοβόρες τουλάχιστον της Ευρώπης, με αποτέλεσμα ένα έργο Αιολικής ενέργειας από αιτήσεως αδειοδότησης μέχρι κατασκευής να χρειάζεται 8-10 χρόνια.
-Η καθαρή έκταση που καταλαμβάνουν οι αιολικές εγκαταστάσεις είναι ένα μικρό ποσοστό του συνόλου της έκτασης στην οποία αναπτύσσονται και η υπόλοιπη έκταση μεταξύ ανεμογεννητριών σε ένα αιολικό πάρκο είναι ελεύθερη για αγροτικές ή κτηνοτροφικές δραστηριότητες. Φαντάζομαι θα έχετε δει φωτογραφίες με αγελάδες και κατσίκες που βόσκουν ανενόχλητες κάτω από ανεμογεννήτριες.
-Η αιολική ενέργεια δεν απειλεί τα οικοσυστήματα. Αντίθετα είναι η πιο φιλική πηγή ενέργειας που έχουμε στη διάθεση μας, είναι το όπλο μας για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής και επομένως αυτή που θα προστατέψει τα οικοσυστήματα από τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής,
Με άλλα λόγια, η επιστήμη και η τεχνολογία προτείνουν τεκμηριωμένα και ανεπιφύλακτα την ανάπτυξη των Ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.
Επομένως, η ανάπτυξη αιολικών πάρκων είναι ενεργειακός μονόδρομος για μια λογική κοινωνία.

·Ο Δρ. Ιωάννης Τσιπουρίδης είναι Σύμβουλος Μηχανικός Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, Γενικός Διευθυντής R.E.D. Pro Consultants (Ειδικοί Ανάπτυξης Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας).

pelop.gr

Δωρεάν προσφορές από τους εξειδικευμένους επαγγελματίες του Run My Project by B2Green

B2Green
By B2Green.gr 09:40, 20/01/2020